Een foto van het Conscienceplein trekken die bij ons het plein typeert vond ik persoonlijk één van de leukere opdrachten over ons plein tot hiertoe. Het toont dat 3 mensen in hetzelfde groepje een totaal ander beeld en gevoel bij het plein krijgen.
Ik heb deze foto gekozen, omdat dit voor mij een typisch beeld is dat je op het plein te zien krijgt. Je kan hier alleen komen zitten. Geen mens die raar zal kijken als je het doet. Alleen een boekje lezen, alleen naar de mensen komen kijken, alleen nadenken of alleen roken. Het is een ontzettend rustig plein en dat merk je aan alles.
Geen hectische Groenplaats waar jongeren samentroepen rond een standbeeld, geen Kammenstraat waar mode en alternatief zijn centraal is, geen opgejaagd Astridplein met reizigers en kleine kinderen die naar de zoo willen voor de aapjes en de olifanten…
Gewoon een plein. Verscholen in de straten van Antwerpen. Met wekelijks wel enkele tekenaars voor het standbeeld, senioren met een gids voor de kerk en een klarinetblazer onder de boom. En met eenzaten. Geen eenzame mensen die klaar zitten met een fles drank om de eenzaamheid te verdrinken. Maar mensen, zoals u en ik, die even van alles willen vluchten en tot rust komen.
Ramsey Nasr zei het schitterend in zijn gedicht ‘Een minimum’: (…)
hier staan wij
klein en fier
lijk een mens
op een plein
en ik zou met u niet willen ruilen
ik zou er geld voor willen geven
om net als u
mezelf te zijn
Mooi gekozen, het fragment uit het gedicht van Ramsey Nasr! Als ik er voorbij kom sta ik er altijd eventjes bij stil (letterlijk).