Apache

Apache bestaat al langer dan vandaag, vroeger was deze internetkrant bekend als dewerktitel.be. Hoofdredacteur Georges Timmerman wilde zich internationaal gaan profileren en meer afstand nemen van de traditionele media. En dit plan begon met een naamsverandering. De nieuwe naam klonk volgens Timmerman ‘Een beetje gevaarlijk, rebels, avontuurlijk.’ Maar is het nu echt wel zo’n internationale nieuwssite?

Wat mij meteen opviel toen ik naar apache ging was de sobere lay-out. Geen flitsende foto’s, geen kleurtjes,… enkel een site met grijs, wit en rood als dominerende kleuren. De foto’s zijn klein en alle aandacht moet naar de tekst gaan.

Maar ik moet toegeven dat de nadruk wel duidelijk ligt bij internationale media. De grootste kop die mij in het oog springt gaat niet over ons klein Belgenlandje maar wel over Congo (wie zijn geschiedenis kent weet natuurlijk dat België hier een link mee heeft, maar het is wel internationaal nieuws). De andere items gaan over de Europese grondwet, het Zweedse voorbeeld voor de Belgische monarchie, Israël, … Vaak is er wel een link of een invalshoek die het nieuwsfeit linkt aan België, maar ik kan Georges Timmerman geen ongelijk geven dat hij inderdaad een internationale site heeft.

AllVoices

De Amerikaanse nieuwskrant AllVoices is net iets opvallender van lay-out dan apache. Na de sobere apache weergave is het voor mij even aanpassen aan de drukte van AllVoices. Het oogt door alle kadertjes en kleurbalkjes net dat beetje rommelig, maar ook aantrekkelijker. Je klikt makkelijker door en dat is meestal de bedoeling van een site.

De onderwerpen zijn ook hier heel internationaal. Geen burgerjournalistiek van onder de eigen kerktoren in een kleine Amerikaanse staat, maar wel wereldnieuws.

AllVoices werd in 2008 opgericht door Amra Tareen nadat ze haar businessplan hiervoor had opgemaakt in haar woonkamer. Haar idee was van iedereen te laten meeschrijven aan het nieuws, vandaar de naam AllVoices. Er zijn ook professionele journalisten in dienst van de nieuwskrant, maar in principe kan eender wie van eender waar in de wereld zijn of haar nieuws insturen naar AllVoices. Hierdoor is de site echt onafhankelijk van bemoeienissen van hogerop. Of dat is toch het idee.

13 augustus 1883 werd het Jezuïetenplein omgedoopt tot het Hendrik Conscienceplein. Het prachtige pleintje verscholen in de straten van Antwerpen werd vernoemd naar de schrijver die zijn volk leerde lezen. Ook het standbeeld van Hendrik Conscience werd die dag onthuld. Het plein werd voor vele Antwerpenaren en toeristen een prachtig stukje geschiedenis in het hart van de stad.

Maar voor de familie Crols is het plein vandaag in de eerste plaats hun thuis. Ze wonen hier al 5 generaties lang en zijn niet van plan het plein te verlaten. Drie leden van de familie vertelden ons meer over waarom het Hendrik Conscienceplein zo’n mooie thuisbasis is.

Luister hier naar onze sfeerreportage.

“It was obvious from the start that it was revolutionary. Every writer since the printing press has longed for a means to publish himself and reach – instantly – any reader on Earth. Every professional writer has paid some dues waiting for an editor’s nod, or enduring a publisher’s incompetence, or being ground to literary dust by a legion of fact-checkers and copy editors. If you added up the time a writer once had to spend finding an outlet, impressing editors, sucking up to proprietors, and proofreading edits, you’d find another lifetime buried in the interstices. But with one click of the Publish Now button, all these troubles evaporated.”

Ik zie net als Andrew Sullivan de voordelen in een blog bijhouden. Iedereen die schrijft heeft immers ooit tot doel de mening van anderen te krijgen, zijn werk te delen en hopelijk geapprecieerd te worden als schrijver. Door blogs heeft nu iedereen die kans. Je moet geen gerespecteerd en gerenommeerd auteur meer zijn om je werk de wereld in te sturen. Je gaat gewoon achter je computer zitten, typt waar je zin in hebt en post het op het wereldwijde web. Simpeler kan het niet.

Toch durf ik ook de negatieve kanten ervan onder ogen te komen die Sullivan later in het artikel noemt. De vrijheid van eender wat te kunnen posten botst namelijk al snel op commentaar van anderen. Niets is zo pijnlijk als negatieve kritiek voor een schrijver die zijn ziel en gedachten heeft proberen blootleggen en toch zal hij er mee moeten omgaan. Wie zich blootgeeft op het net, geeft anderen de kans om je helemaal af te breken in 1 zin.

Ik geef toe dat ook bij mij de angst om kritiek groot is wanneer ik iets post. Maar ik denk dat je als blogger uit je fouten moet leren. Bloggen is een kunst. En enkel door er veel mee bezig te zijn, je eigen stijl te ontwikkelen en heel veel tegen de muur te lopen kan je uiteindelijk een blog maken die niet enkel kritiek maar ook complimenten krijgt.

Maar hoe kijken de Belgen nu echt naar orgaandonatie? En zijn ze wel op de hoogte van het feit dat ze automatisch donor zijn?

Ik ging horen naar de mening van de mensen op straat.

Ik heb deze foto gekozen, omdat dit voor mij een typisch beeld is dat je op het plein te zien krijgt. Je kan hier alleen komen zitten. Geen mens die raar zal kijken als je het doet. Alleen een boekje lezen, alleen naar de mensen komen kijken, alleen nadenken of alleen roken. Het is een ontzettend rustig plein en dat merk je aan alles.

Geen hectische Groenplaats waar jongeren samentroepen rond een standbeeld, geen Kammenstraat waar mode en alternatief zijn centraal is, geen opgejaagd Astridplein met reizigers en kleine kinderen die naar de zoo willen voor de aapjes en de olifanten…

Gewoon een plein. Verscholen in de straten van Antwerpen. Met wekelijks wel enkele tekenaars voor het standbeeld, senioren met een gids voor de kerk en een klarinetblazer onder de boom. En met eenzaten. Geen eenzame mensen die klaar zitten met een fles drank om de eenzaamheid te verdrinken. Maar mensen, zoals u en ik, die even van alles willen vluchten en tot rust komen.

 Ramsey Nasr zei het schitterend in zijn gedicht ‘Een minimum’: (…)

hier staan wij
klein en fier

lijk een mens
op een plein

en ik zou met u niet willen ruilen
ik zou er geld voor willen geven

om net als u
mezelf te zijn

Zodra ik in de bibliotheek aankwam besefte ik dat boeken zoeken over een pleintje toch niet zo voor de hand liggend is… In het EMI was er immers niets over te vinden. Frustratie alom dus. Misschien moest ik het breder gaan bekijken? Ik besloot dus in de sectie ‘Toerisme’ verder te zoeken, maar daar ging het vooral over hoe het juist zat met het toerisme in Vlaanderen. Niet over wat er de moeite is aan ons plein, waarom mensen er graag zitten of de geschiedenis errond.

Naar de Erfgoedbibliotheek dan maar. Niet rustig binnenlopen en boeken zoeken, maar aanmelden, laten zien dat je minstens 17 jaar bent door je identiteitskaart te tonen (waarom ze daar bij mij aan twijfelen was me een mysterie, ik ben verdorie bijna 20), een rood lidkaartpasje toegestopt krijgen, een sleutel voor een locker want je spullen gaan niet mee binnen en dan eindelijk de grote trap op. De zaal boven van de bibliotheek is een beetje overweldigend. Je merkt meteen dat het een andere bib is dan bijvoorbeeld Permeke. Hier kan je ook niet zomaar een boek uit het rek halen en uitlenen. Je zoekt op de computer en dan kan je dit werk laten opvragen in het magazijn en inkijken. Toch heb ik hier 3 boeken kunnen vinden over het plein zelf: ‘Een droom van een stad: historische evocatie op het Conscienceplein’ door Herman De Pooter, ‘De hoofdbibliotheek op het Conscienceplein’ door Sinjoor en ‘Rubens: klank en lichtspel’ uitgegeven door Antwerpen zelf. Deze 3 werken zullen zeker nog met meer tijd aan mijn kritisch oog onderworpen worden voor we gaan filmen, radio maken en interviewen.

Een bibliotheek doorzoeken over pleintjes is moeilijker dan verwacht en toch heb ik in mijn zoektocht hier misschien wel één van de interessantere weetjes over ons plein gevonden. Donderdag 29 oktober is er een event in de Erfgoedbibliotheek: Vintage mood. Het zou een event zijn met muziek, mode en beeldverhalen uit de jaren 50 in de oudste bibliotheek van Antwerpen. Met onder andere Lady Linn en DJ’s The Boppin Benvis Brothers. Iets dat ons zeker en vast leuke beelden kan opleveren!

Over deze 4 thema’s zou ik telkens 5 vragen krijgen en per vraag 20 seconden de tijd om te antwoorden. Maar voordat ik mijn hersenen moest gaan pijnigen of nog erger, puur gokken moest ik een eigen personage kiezen. Ik koos voor het meisje met de bril, als ik een lage score krijg heb ik die tenminste behaald met een personage dat er slim uitzag. Dan moest ik 2 tegenspelers kiezen, ik koos voor een ventje met de naam Jeroen met een IQ van 80 en een meisje, Nancy met een IQ van 120.

Toen kwamen de vragen. Ik besloot om telkens zo snel mogelijk te antwoorden, ook al zou ik dan fout antwoorden, de vernedering dat Jeroen het wel zou weten bleef me gespaard. Uiteindelijk behaalde ik 8 punten. Gebuisd.

De quiz op zich vind ik wel een goed idee. Het geeft jongeren de kans om op een leuke en educatieve manier iets bij te leren over het Europees Parlement. Wel jammer was het feit dat je sommige antwoorden niet volledig kon lezen doordat ze te lang waren en je niet naar beneden kon scrollen. En laat me dit ineens ook maar als excuus gebruiken voor mijn tekort…

We moesten volgens dhr. Verschooten beseffen hoe belangrijk de verkiezingen op 7 juni zijn. Heel deze verkiezing is immers afhankelijk van ons, de kiezer. Wie is volgens ons te vertrouwen en aan wie gaan we dat vertrouwen laten blijken in de vorm van een stem? Zelf had ik er nog nooit zo diep over nagedacht. Ik ben één van de mensen waarop dhr. Verschooten kritiek had. Één van de mensen die politiek als een ‘ver-van-hun-bed-show’ zien. Één van de mensen die het nog zou overwegen om blanco te stemmen, nog iets waar dhr. Verschooten allergisch voor was, want dan gaat je stem immers naar de meerderheid (die op dat moment in mijn ogen toch al gewonnen is…).

Maar we – en vooral ikzelf – kunnen er niet onderuit. 7 juni gaan we stemmen, want België heeft 22 zitjes in het Europees Parlement te vullen. En België heeft stemplicht. Dat is nog zoiets opvallends aan ons. In heel Europa zijn er immers maar 3 landen met stemplicht: België, Luxemburg en Griekenland. In alle andere landen is het een stemrecht. Daar zouden mensen zoals ik, die echt niet weten op wie ze willen stemmen, niet moeten gaan stemmen.

Maar op wie ga ik nu stemmen? Aan wie ga ik mijn voorkeur uitdrukken? Want dhr. Verschooten liet niets onduidelijk, degene die wint met de verkiezing mag tijdens zijn of haar mandaat handelen binnen eer en geweten. Dit wil zeggen dat ze zelfstandig mogen beslissen. Moesten ze dit zelfstandig beslissingsrecht niet krijgen zouden we hypothetisch gezien elke zaterdag moeten verzamelen op de Grote Markt om over elk punt onze stem uit te drukken. Iets wat onmogelijk te bereiken is en voor mij een nog grotere verplichting en moeilijkheid zou zijn dan de verkiezing in juni.

Dhr. Verschooten heeft het uiteraard ook nog over andere onderwerpen gehad dan de verkiezingen. Hij heeft ons ook willen overtuigen dat Europa helemaal niet zo duur is als we denken en hij heeft uitgelegd waarom er zo een grote kloof is tussen de bevolking en Europa.

Toch heeft zijn redevoering over de verkiezingen op mij de grootste indruk gemaakt. Ik besef nu dat mijn stem toch een beetje invloed heeft. Iedereen heeft er één. En die tellen allemaal even hard mee. Ik zal me dus maar eens gaan verdiepen in de politiek om zeker te zijn wie mijn vertrouwen krijgt.

De eerste les van dit onderdeeltje journalistieke praktijk, heb ik door ziekte moeten missen. Gelukkig was Esme wel aanwezig en had ze goed genoeg opgelet om ook aan mij uit te leggen wat er van ons verwacht werd. De bedoeling was dat de beelden die we zouden gaan filmen, overeenstemde met wat we gingen vertellen in onze tekst zonder zich te herhalen. Klinkt makkelijk, maar was toch net iets moeilijker dan verwacht. Het juiste beeld vinden is niet altijd zo vanzelfsprekend.

Samen met Ellen zouden Esme en ik een uitzending maken over het zonnige weer waardoor de terrasjes van studentencafés opnieuw vollopen.

Esme en ik waren de terrasjes op de ossenmarkt gaan filmen. Vooraleer we konden beginnen met te filmen wat er zich voor onze neuzen was aan het afspelen, hebben we zeker een kwartier staan prullen en zoeken aan het cameratoestel, omdat we niet vonden hoe we “nightshot” afkregen… Toen dat eindelijk gelukt was,( het knopje zat opzij aan de camera en wij “trienen” hadden voor niks 100 keer alle instellingen afgegaan…) kon het echte filmwerk beginnen! Het statief werd waterpas gezet en de eerste beelden konden gemaakt worden. Vooral Esme hanteerde de camera (ook omdat ik van haar weet dat ze heel graag iets met televisie en filmen wil doen). In onze richtlijnen stond dat we verplicht een pan en een tilt moesten hebben. Daarenboven besloten we nog een shot in bovenaanzicht te doen die we van de vriendelijke jongen van “de Barracuda” vanboven in het café mochten filmen. Zo hadden we niet enkel leuke close-ups maar ook een mooi totaalbeeld van alle drinkende studenten.

Maandag heeft Ellen een tekst geschreven die verdere toelichting over de beelden moest geven. Dinsdag konden we dan uiteindelijk beginnen monteren. Met de hulp van een jongen van het derde jaar hebben we alle beelden in de juiste volgorde gekregen. Als laatste moest ik enkel nog de geschreven tekst van Ellen inspreken. En toen was ons filmpje klaar voor controle de dag nadien.

Echte moeilijkheden hebben we niet gehad buiten het afzetten van de nightshot. Natuurlijk verloopt niet alles altijd even vlot, maar al doende leert men is op zo’n moment een gepast excuus. Na de commentaar weten we in ieder geval waar we volgende keer op zullen moeten letten.

Voor mij persoonlijk was deze opdracht de minst leuke uit de 3 deeltjes van journalistieke praktijk. Het zoeken naar een onderwerp en het inspreken van de tekst vond ik allemaal nog aangenaam en leerrijk, maar filmen en monteren is blijkbaar echt niet iets voor mij. Ieder zijn eigen ding zeker?

Maar vandaag was dus nog echt werken. Om 7u45 haalde de papa van Sophie mij op, om Sophie en mezelf naar Brussel te brengen voor mijn laatste interview. Dit moest ik afnemen van Olivier Christiaens van de federale overheidsdienst volksgezondheid,veiligheid van voedselketen en leefmilieu. Het interview verliep vlot, maar echt iets nieuws kwam ik weeral niet te weten.

Om 11 uur waren we terug op school aanwezig. Snel een plan maken van hoe we onze lay-out van ons artikel willen was dan de boodschap, want om 11u30 hadden we een afspraak met meneer Van Varik om deze lay-out te bespreken. Gelukkig vielen onze ideetjes voor de lay-out in de smaak en moeten we hier niets aanpassen, enkel nog omzetten naar werkelijkheid…

Thuis aangekomen had ik nog een stapel werk die oneindig leek te zijn. Ik moest al mijn eigen dossierdeeltjes nog afmaken en daarna wachten op dat van de rest om ten slotte alles in één dossier te kunnen gieten. Monnikenwerk noemen ze zoiets. Telkens wanneer er een stukje tekst bij kwam, versprong er een ander stukje, moest ik heel het lettertype en de interlinie gaan aanpassen en ga zo maar door. Maar eind goed al goed, het dossier is af.

Morgen hebben we om 10u30 nog een bespreking van het dossier met mevrouw Verlinden, zodat we indien nodig nog iets kunnen omgooien. Maar de moed is terug. Kom maar op met die presentatie, ons dossier is af en we zijn trots op wat er staat. Bring it on!